Koniki polskie

wiktor kammer OC miód nawłociowy
Koniki polskie to rasa koni wywodząca się bezpośrednio od dzikich tarpanów – gatunku już wymarłego, a żyjącego niegdyś w lasach na europejskim kontynencie. Koniki polskie odznaczają się bardzo wieloma cechami, takimi jak długowieczność, bardzo wysoka odporność na wszelakie choroby, a także umiejętność dostosowania się do najtrudniejszych warunków. Maja na tyle twarde kopyta, że nie trzeba ich podkuwać. Do końca siedemnastego stulecia spotkać je można było w lasach leżących we wschodnich częściach Kraków takich jak Polska, Litwa oraz Prusy. Pod koniec osiemnastego wieku wyłapano je z Puszczy Białowieskiej i przewieziono w okolice Biłgoraja. Obecnie trwają badania, których celem jest odtworzenie dzikiej populacji tych zwierząt – ma to miejsce w Bieszczadach. Ogólnie żyją najczęściej w rezerwatach.